بلخی

ما را شرار عشق، به وضع عجیب سوخت

یعنی که هست و بود، از آن یک لهیب سوخت

راحت چو خواستیم دمی در پناه صبر،

از دل خبر رسید که صبر و شکیب سوخت

می خواست رنگ عقل شود زیب این بنا

و این شعله در نخست، از این خانه زیب سوخت

تا خواست شرح عشق کند زیب دفتری

آتش گرفت خانه و کلک ادیب سوخت